بـگــذاریـد و بـگــذریـد ....

گاه گاهـی که دلـم میگیرد و به دنیای خود می اندیشـم،

گاهـی که دلتنـگ گذشتـه خویش میشـوم

دلـواپس فــرداهــای نیـامـده ام

اندک زمانـی که بیـاد گفتـه و ناگفتـه خود و دیـگران،

دلم بی تاب میشـود به داشتـه ها و نداشتـه ها

تنها بهانه دلگـرمی ام

که به من شادمانی هدیه میدهـد

و مـرا از تـرس میرهانـد

امیـد را تفسیـر میکنـد

به زندگـی ام معنـا میدهـد

و در پس" الا بذکرالله تظمئن القلوب" آرامـش را می آفرینـد

کلام امام مهربانـی ها،امیـر سخـن حضرت علی علیه السلام است که میفرمایـد:

بـگــذاریـد و بـگــذریـد

ببینیـد و دل مـبنـدیـد،

چشـم بینـدازیـد و دل مـبازیـد،

که دیـر یا زود بایـد گـذاشت و گـذشت...

 

اما دگر سخن اینکه گاه که  بتوفیق حضرت رب تاملی در کلام مولایم مینمایم در حیرت این بیانم که

"العیاذ بالله"اگر به فرض که هیچ دلیلی بر حقانیت و صلاحیت امیرالمومنین حضرت علی (علیه السلام)

نباشد، بعد آدم یک بار سخنان حضرت را در نهج البلاغه و غیر آن بخواند و تاملی نماید،

مگـــر می شود به “علی ع” ایمان نیـاورد؟

نشناسـدش؟

عاشقش نشـود؟

دیوانـه اش ننمایـد؟

آیا چنیـن چیــزی امکــان دارد؟

 

الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایه علی بن ابی طالب ع