عـرق ملـی یا عـرق دینـی ؛ کـدامـیـک؟ (2)
دوستــان خـوبـم
قبل از بیان هر نکته ای ،ابتدا روایتی(1) را که در عنوان پست قبلی بدان اشاره کردم توضیح کوتاهی دهم.
در این روایت آنچه از ترجمه آن پیداست معصوم علیه السلام میفرماید: حب وطن از ایمان است.یعنی کسی که ایمان به خدا دارد، وطنش را هم دوست دارد و در پی مطامع و یا احساس خطر، وطن فروشی نمیکند. و هر کس ایمان به خدا ندارد، به دروغ شعار «وطن، وطن» سر میدهد، هر کجا با منافعش ناسازگاری پیدا کند، سریع به آمریکا و انگلیس و فرانسه میرود و از آنجا مصاحبه میکند و پیام میفرستد و یا ارتزاق میکند.
کسی که محبت وطنش را داشته باشد در صدد آبادانی و رفع مشکلات وطن خود و مردم آن بر می آید و از آن دفاع می کند.
اگر از این روایت بگذریم دوستان ،با بررسی کوتاه در متون تاریخی میهن عزیزمان، در میآبندکه از سنت های نیکوی شب يلدا و اعياد ايراني كه جلوه خاصی یافته ، ، احسان به مردمان و دستگیری از نیازمندان است. این امر، در میان آموزه های دینی، جایگاه ویژه ای به خود داده است
پاسخ این پرسش را در کلامی کوتاه چنین بیان نمایم که، در چنین رخدادی می بایست با التزام به ارزشهای الهی ، حفظ و رعایت شئون و حرمت هایی که برای مناسبتهای دینی مان لازم است همچون منطق اسلام كه منطق خرد ورزي ، گفتگو و داد و ستد با آداب و رسوم و فرهنگ هاي گذشته و هم عصر خود است تا با سنتي غير اخلاقي و غير عقلاني رو در روي نگرديديم ، سنتها را در دل خود جاي دهيم و آنها را به رنگ الهي در آوريم و زمينه بسط و گسترش آنرا در چارچوب قوانين اسلامي فراهم سازيم. .

وطن يعني همه آب و همه خاك وطن يعني همه عشق و همه پاك
به گاه شيرخواري گاهواره به روز و درد پيري ، عين چاره
وطن يعني پدر ، مادر ، نياكان به خون و خاك بستن عهد و پيمان
وطن يعني هويت ، اصل ، ريشه سرآغاز و سرانجام هميشه
وطن يعني محبت ، مهرباني نثار هر كه داني و نداني
وطن يعني نگاه هموطن دوست هر آنجايي كه داني هموطن اوست
وطن يعني قرار بيقراري پرستاري ، كمك ، بيمارداري
وطن يعني هواي كوچه ي يار در آن كو دل شكستن هاي بسيار
نگاهي زيرچشمي ، عاشقانه به كوچه آمدن با هر بهانه
وطن يعني غم همسايه خوردن وطن يعني دل همسايه بردن
پاینده باد اسلام ناب محمدی/ پاینده باد ایران عزیز اسلامی
...........................................................................................................
بنابراین این روایت به صورت مسند و در کتب معتبره نقل نشده و به تعبیر راوی بدون این که به امام مشخصی نسبت داده شود به معصومین(ع) نسبت داده می شود.