مـا و مهجــوریـت قـــرآن

گـاهــی بــه خـودم مـی گـویـم،چــرا؟! آیـا قـــرآن شـایستــه ی ایـن همـه تنهــایــی است؟!

  در عصــر و دوره ای که همـه ی انسـان هـا از غیـر خـدا نـاامیـــد شـده انــد و بــه هـر دری بــرای رهــایـی از مشــکلات روحــی و جسمــی مــی زننــد،بــراستــی چــرا قــرآن را از یـاد بــرده ایـم،چـرا آیـات جــان بخشـش را نمـی خـوانیـم و از دل آن مسیـر رهــایـی از دردهـا و رنـج هـا را نمـی جـوییـم،شمـا بگـوییـد،بـه کـدامیـن دلیـل و بـرهـانـی اصـالـت خـویـش و حـقیـقت دنیـای خـود را از یـاد بـرده ایـم؟!....

امـام جـواد عـلیـه السـلام فـرمـود:

"هـر امتــي‌، آن گـاه كـه كتـاب آسمـانـي خـود را رهـا كـرد و دور افـكنـد، خـداونـد، عـلـم آن را از آنـان گـرفـت و آن گـاه كـه دشمنـان خـود را بـه دوستـي و سـرپـرستـي گـرفتنـد، خـداونـد آن دشمنـان را بـرايشـان ولايـت و حـكـومـت داد ."

مـن شـرمنـده ام، اگـر از تـو آواز مـرگـی سـاختـه ام کـه هـروقـت در کـوچـه مـان نـوایت بـلنـد مـیشـود؛ همـه از هـم مـی پـرسنـد:

چـه کـسـی مـرده اسـت؟!