لــذت و لـــذت نــمــا !

واگــویه ای از یکــ حدیث شـریفــ!

حضرت رضا عليه السّلام فرموده است:

 از لذتهای دنيوى سهم و قسمتی براى كاميابى خويش قرار دهيد و خواسته های دل را از راههاى مشروع برآوريد، مراقبت كنيد در اين كار به مردانگى و شرافتتان آسيب نرسد و دچار اسراف و تندروى نشويد. تفريح و سرگرميهاى لذت‏بخش  ، شما را در اداره زندگى يارى ميكند و با كمك آن بهتر بامور دنياى خويش موفق خواهيد شد.

عن الرّضا عليه السّلام:

اجعلوا لانفسكم حظّا من الدّنيا باعطائها ما تشتهى من الحلال و ما لا تثلم المروّة و لا سرف فيه و استعينوا بذلك على امور الدّنيا.

  حقیقت اینست که  انسان نمی‌تواند بدون محرکات بیرونی و درونی به سر ببرد؛ چه خوشایند باشند، چه ناخوشایند ؛ و از این میان طبیعی است که گرایش انسان سالم به سوی محرکاتی است که پسندیده، سودمند و خوشایند باشد و از آن احساس لذت کند. و همین از دیرباز کسانی را بر آن داشته که هدف اصلی زندگی را کسب لذت به شمار آورند.

موضوعی که در اینجا پیش می‌آید، شناسایی لذت از لذت‌نماست. بسا چیزهایی که در آغاز لذت تصور می‌شود و در پایان اندوهبار است؛ لذات آمیخته یا برخاسته از گناه چنین است و طبیعی است که پرهیز از آنها، پایان خوشتری دارد.
 
پس لذت راستین آن است که هم احساس گناه و پشیمانی در پی نداشته باشد و هم پایدار باشد. فضایل اخلاقی و تلاش برای آراستگی به آنها از این جمله‌اند و از سوی دیگر پرهیز از رذایل و ناشایستها نیز لذت‌آور است؛ کاری که برای نمونه حضرت یوسف(ع) کرد و نامدار شد.

 برخی نیز بر آنند که لزومی ندارد لذتْ برخاسته از گناه یا حتی آمیخته به مکروه باشد تا ترکش لذتبخش باشد؛ صرف اجتناب از لذت و مخالفت با نفس، حتی در امور مباح نیز فرحبخش و شادی‌آور است؛ کاری که اهل سلوک می‌کنند و با کناره‌جویی از لذات مباح، نفس را تربیت می‌کنند و از این خوشند که خوشایند نفس رفتار نکرده‌اند.
اعــوذبالله من نفســی